SMOKI

Smoki – duże stałocieplne gady żyjące na wszystkich kontynentach (poza Białymi Pustkowiami, gdzie najwyraźniej jest dla nich za zimno). W przeciwieństwie do mniejszych, zimnokrwistych gadów nie zapadają w sen zimowy, choć niektóre w niesprzyjających warunkach potrafią przeczekać trudny okres wchodząc w rodzaj letargu. Są wtedy bezbronne, dlatego na spoczynek wybierają jaskinie lub kopią głębokie jamy.

Jajo i żyworodne – zależnie od gatunku. Na ogół dorastają do 15 stóp kagerhollskich [4,5 m], ale na Dżakkarze widuje się większe. Są pokryte łuskami, które u niektórych rodzajów przybierają postać dużych, pancernych płyt.

Smoki to zwierzęta długowieczne – mniejsze gatunki żyją około 60-70 lat, starsze dożywają 200-250, choć widywano charakterystyczne osobniki które mogły liczyć nawet 400 lat.
 

Ciekawostki:

Wedle dawnych wierzeń, u zarania dziejów smoki ziały ogniem. Na wielu herbach przedstawiane są z błoniastymi skrzydłami.

Wbrew temu co pokazują stare ryciny, ich język nie jest rozdwojony i nie umieją latać. Niektóre gatunki plują trującą śliną.

Wielogłowe smoki nigdy nie istniały, to takie same wytwory ludowej fantazji jak trolle czy jednorożce. Nie odnotowano również współcześnie żadnego gatunku posługującego się mową ludzką.

Funkcjonują rzadkie świadectwa, sugerujące że smoki leśne posługują się telepatią. Nie ma jednak co do tego pewności.

Są bardzo inteligentne i mają świetną pamięć. Część uczonych utrzymuje że są w stanie rozpoznawać konkretnych ludzi.

Smoki wodne – żyją zarówno w ciepłych jak i zimnych morzach. Składają jaja na lądzie lub rodzą młode w wodzie, w zależności od gatunku. Większość żywi się rybami i kałamarnicami, rzadziej skorupiakami, ich ofiara padają również foki, uchatki, morświny oraz ptactwo wodne. Niektóre preferują wyłącznie pokarm roślinny.
Między szponami mają błonę pławną. Umaszczenie szare lub błękitno-szare, z jaśniejszym podbrzuszem – ale nie jest to regułą. Widuje się również gatunki grafitowe i zielonkawe. Wszystkie mają spłaszczone ogony ułatwiające pływanie (takie jak węże morskie). Im dany rodzaj sprawniejszy w środowisku wodnym, tym gorzej radzi sobie na lądzie. Długość ciała nie przekracza 15 stóp kagerhollskich. Mięso zdatne do spożycia tylko po długim gotowaniu.

Smok błękitny – cielsko pyliste, piaskowe – łeb samca jasnoniebieski, z guzkami i naroślami. Samce są większe od samic. W okresie godowym barwa łba u samca staje się bardziej intensywna. Młode osobniki przez pierwsze lata życia przypominają samice. Choć nie wyglądają na zwinne stworzenia, potrafią gwałtownie przyspieszyć by schwytać zdezorientowaną ofiarę.
Żywią się głównie gryzoniami i jaszczurkami, ale nie pogardzą także porostami. Żyją na północy Efru, w środowisku pustynnym. Polują w grupie 4-6 osobników, zwykle samiec z kilkoma samicami.

Smok kolczasty (koszaruk) – gatunek rozpowszechniony na Horanie, w środowisku pustynnym. Zarówno samce jak i samice mają na łbie kolczaste narośla i grzebienie. Zaliczane są do smoków pancernych – bardzo ciężko je zranić. Umaszczenie piaskowe, niekiedy przechodzące w rudy. Poluje w grupach liczących 3-4 osobniki. Wyjątkowo niebezpieczne, jeśli w polu widzenia jest jedna sztuka, można mieć pewność że w pobliżu są też inne osobniki.

Smok kryzowy – żyję w środkowym Efrze, pośród stepów i kamienistych pustyń, stosunkowo niewielki, dorasta zwykle do 6-7 stóp kagerhollskich. Kiedy jest przestraszony, a także w porze godowej – staje na tylnich nogach i otwiera barwną, nakrapianą kryzę. Na końcu ogona ma luźne kostki, którymi potrząsa, co przypomina dźwięk grzechotki. Są jadowite. Umaszczenie oliwkowe lub piaskowe.

Smok brunatny (pohumak) – dorosłe osobniki mierzą 7-8 stóp kagerhollskich. Żyje w lasach Północnego Kukbaru. Poluje na wszystkie zwierzęta mniejsze od niego. Zawsze samotnie. Niektóre młode osobniki początkowo trzymają się razem, ale nie trwa to więcej niż rok od porzucenia przez matkę. Wyłącznie jajorodne, w okresie zimowym nie są aktywne. Umaszczenie brunatne, niekiedy cętkowane. Bardzo niebezpieczny – stanowi zagrożenie szczególnie dla samotnych myśliwych. Cichy zabójca.

Smok bagienny – bliski krewny pohumaka, niewielkich rozmiarów (6-7 stóp kagerhollskich). Zwinny i szybki samotnik, sprawny pływak który umie się również wspinać. Gatunek wyjątkowo agresywny i terytorialny, boi się jedynie ognia. Samica składa zwykle 2-3 jaja w specjalnym gnieździe z trzciny i gałęzi które buduje samiec, jeśli wiemy gdzie gniazdują – najlepiej unikać tego miejsca. Smoki bagienne zazwyczaj są brunatne, jak pohamuki, ale zdarzają się osobniki wyjątkowo ciemne, niemalże czarne. Mają złote, świetliste oczy. Zwierzęta ongiś rozpowszechnione w całym Południowym Kukbarze, dziś żyje ich stosunkowo niewiele. Przez stulecia wyłapywano je za pomocą wzmacnianych sieci, dziś strzela się do nich z broni palnej lub zastawia pułapki w rodzaju ryb ponabijanych haczykami.

Kukbarski i kuliński smok leśny – wyróżniamy typy pręgowane, plamiste i cętkowane, w ubarwieniu zgniłozielonym i ciemnozielonym. Wiele z nich dobiera się w pary w których spędza tak całe życie. Polują dwójkami – samiec i samica. Ich łupem padają jelenie, sarny, zające, rosomaki a nawet niedźwiedzie. Dorastają do 15 stóp kagerhollskich, rozmnażają się rzadko – raz na kilka lat. Nie mają mocnego pancerza, zdarzały się sytuacje, że napadnięci drwale zatłukli gada siekierami.

Smoki pyliste (popielaki, smoki górskie) – ich nazwa bierze się od umaszczenia: szarego, grafitowego lub ciemnoszarego z rdzawymi plamami. Żyją w rejonach górskich i wyżynnych, na Kulinie i w Kukbarze  – poza barwą łuski nie różnią się niczym od smoków leśnych.